Sigrid Olivier is leerkracht op CBS Het Baken en doet dit jaar alweer voor de vijfde keer mee aan de Boekenbingo, zowel met haar groep 1 (met de onderbouwboeken) als privé (alle boeken). Tijdens een vorige editie van de Boekenbingo maakte zij door het boek ‘Gips’ voor het eerst kennis met de boeken van Anna Woltz. Door de originele schrijfstijl sprak dit boek haar enorm aan en is zij na de Boekenbingo veel meer boeken van deze auteur gaan lezen. Zij was er dus blij mee dat er deze editie ook een boek van Anna Woltz op de lijst stond. Zij wilde graag meer weten over dit bijzondere prentenboek en stelde de auteur van het boek een aantal vragen.

Sigrid: Tijdens de Kinderboekenweek 2019 kwam Anna Woltz (ook auteur van het Kinderboekenweekgeschenk Haaientanden ) op bezoek in een boekwinkel bij mij in de buurt. Samen met mijn dochter bezocht ik de lezing over Haaientanden. Na afloop van de lezing was er gelegenheid om boeken te kopen en te laten signeren. Aangezien ik les geef aan kleuters kocht ik het prentenboek Naar de wolven en liet het door Anna signeren. Wat een verrassing dat nu juist dit boek van Anna Woltz op de Boekenbingolijst terecht kwam! Ik kon het dus meteen thuis herlezen en voorlezen in mijn groep. Ik vond het een prachtig sprookjesachtig verhaal met bijzonder sfeervolle illustraties. Na het lezen kwamen er diverse vragen bij mij boven. Ik kreeg de gelegenheid om deze vragen te stellen aan Anna Woltz.

Als ik het goed heb, is het boek ‘Naar de wolven’ je eerste prentenboek. Wat vond je ervan om een prentenboek te schrijven? En kun je iets vertellen over de samenwerking met de beroemde illustratoren Ingrid en Dieter Schubert?

Ik heb één keer eerder een prentenboek gemaakt, in 2011. Dat was Nacht in het poppenhuis, geïllustreerd door Thé Tjong-Khing. Het werd uitgegeven in de mooie kunstreeks die het Gemeentemuseum maakt samen met Uitgeverij Leopold. Dat was een boek in opdracht, maar Naar de wolven ontstond heel anders; het diende zich aan toen mijn zoontje nog maar een paar maanden oud was. Ik was toen nog helemaal niet van plan om alweer een boek te schrijven, maar ook als moeder bleek ik nog altijd schrijvershersens te hebben: terwijl ik met mijn zoon in de draagzaak heen en weer liep door het huis, ontstond Naar de wolven.
Het verhaal sprak Ingrid en Dieter Schubert erg aan omdat zij net een kleinzoon hadden gekregen; ze waren in precies dezelfde babyfase als ik. Ik vind hun tekeningen fantastisch; ze weten zo’n mooie balans te vinden tussen sprookjesachtig, dromerig, griezelig en grappig. Het was echt een voorrecht om met ze samen te werken.

Zit er een verhaal achter de uitspraak ‘Pas maar op, of je gaat naar de wolven!’. Werd dat misschien weleens gezegd tegen je toen je zelf een kind was? Of heb je de uitspraak verzonnen voor dit boek?

Haha – daar zit zeker een verhaal achter. Een kleine baby huilt natuurlijk zo nu en dan. Daar keek ik niet van op, maar wanneer ik met mijn zoon bij mijn ouders logeerde, was mijn vader elke keer verbaasd wanneer mijn zoon huilde. ‘Waarom huilt hij nu? Wat is er aan de hand?’ vroeg hij bij elk geluidje – een vraag waar je als kersverse moeder natuurlijk echt niet altijd antwoord op kunt geven. Mijn vader mijmerde verder – terwijl ik daar dus maar heen en weer liep met die draagzak – dat het toch wel een wonderlijk fenomeen was dat baby’s zo vaak huilen. ‘Hoe zat dat in de oertijd?’ vroeg hij zich af. ‘Lieten mensen zo’n krijsende baby dan niet gewoon achter voor de wolven?’ Dat ene zinnetje triggerde een heel verhaal in mijn hoofd…
En even voor de goede orde: mijn vader houdt nu zielsveel van zijn kleinzoon. Het was gewoon zo’n rood aangelopen zuigeling waar hij niet zoveel mee kon, hihi.

Het is vast geen toeval dat het jongetje uit het boek ‘Benjamin’ heet. Klopt het dat hij vernoemd is naar je zoon? En bestaat er ook een ‘Fabeltje’?

Jazeker! Mijn zoon heet Benjamin. En Fabeltje, dat is het hondje van mijn ouders. Een sheltie – een ‘kleine Lassie’, zo leg ik het altijd uit. Terwijl ik daar bij mijn ouders door het huis wandelde met een wenende draagzak, drentelde Fabeltje achter me aan. Nieuwsgierig, maar ook verontwaardigd: hij was opeens van zijn troon verstoten en niet meer de állerliefste…
De Schuberts hadden alle vrijheid om van Fabeltje de hond te maken die zíj voor zich zagen bij het verhaal, maar voor de zekerheid stuurde ik ze wel een paar foto’s van de echte Fabeltje. Die vonden ze zo leuk dat de Fabeltje in het boek uiteindelijk toch als twee druppels water op de echte lijkt.

Heb je nu de smaak van het maken van een prentenboek te pakken gekregen? Kunnen we nog meer prentenboeken verwachten?

Ik vond het erg fijn om Naar de wolven te schrijven, maar als ik moet kiezen, schrijf ik nóg liever voor kinderen tussen de 10 en 15. Ik geniet ervan om een ingewikkeld plot te bouwen met gecompliceerde personages die zich ontwikkelen en interessante, grappige dialogen voeren over het leven – dingen die in het klein natuurlijk ook in een prentenboek kunnen, maar ik vind veel literaire prentenboeken eigenlijk te moeilijk voor de doelgroep. En dat vind ik jammer. Ik wil geen prentenboeken schrijven die eigenlijk vooral geschikt zijn voor volwassenen.
Afgelopen zomer heb ik trouwens alweer een nieuw prentenboek geschreven, direct voor mijn Duitse uitgeverij Carlsen. Ik heb erg goed contact met Carlsen én er is een fantastische Duitse illustratrice die de tekeningen gaat maken. Ik weet nog niet of dat boek ook in het Nederlands gaat verschijnen; het komt eerst in Duitsland uit.
Dat prentenboek is het eerste boek wat ik heb geschreven als échte ervaringsdeskundige; ik lees Benjamin heel veel voor en het is fascinerend om precies te zien wat wel werkt en wat niet. En ja, dat smaakte toch eigenlijk wel naar meer…

‘Naar de wolven’ staat op de Boekenbingolijst. Naar welk boek uit deze lijst ben je zelf het meest benieuwd?

Het kattenmannetje van Janneke Schotveld heb ik nog niet gelezen, maar ik heb er al veel goeds over gehoord en ik vind het zo’n geweldig idee, die sprookjes met een twist. Toen ik een kind was, zeiden de meeste sprookjes mij eigenlijk niet zoveel; ik had nooit behoefte om zelf een prinses te zijn en ik miste humor en onverwachte wendingen. Ik ben dus heel benieuwd naar Janneke Schotvelds ridsters!

Sigrid: Wat ben ik er blij mee dat ik door de Boekenbingo kennis heb gemaakt met de boeken van Anna Woltz. Inmiddels staan er al verschillende boeken van haar in onze schoolbibliotheek en deze boeken worden graag gelezen door de leerlingen. Naar de wolven viel ook bij mijn kleuters in de smaak, al vonden ze het wel erg spannend of de baby niet meegenomen zou worden door de woeste wolven. Ze zaten op het puntje van de stoel. Ik ga dus goed in de gaten houden of er binnenkort weer een prentenboek van Anna Woltz voor de wat jongere kinderen uitkomt. Ik ben benieuwd… Wat mij betreft zijn de prentenboeken ook van harte welkom. Ik houd alvast een plekje vrij in de boekenkast op school.

Foto Anna: Carli Hermès

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *